Wyłączyłam komentarze na blogu

-

Wyłączyłam komentarze na blogu.

Nie dlatego, że nie potrafię przyjąć krytyki, ani że nie lubię ludzi. Po prostu nie czuję potrzeby dialogu w tej przestrzeni.

Na co dzień rozmawiam dużo. Często o sprawach trudnych. Przekazuję informacje, które nie zawsze są przyjemne. Tłumaczę, wyjaśniam, odpieram negatywne komentarze. Czasem mam wrażenie, że połowę dnia spędzam na regulowaniu cudzych emocji. To jest część mojej pracy i wykonuję ją rzetelnie, ale nie potrzebuję jej w wersji dodatkowej po godzinach.

Blog nie jest dla mnie forum dyskusyjnym. Jest miejscem zapisu. Czasem bardzo prywatnego. Piszę o sprawach, które mnie dotykają, poruszają, czasem bolą. Otwieram się na tyle, na ile uznaję za stosowne. I to mi wystarcza.

Nie mam potrzeby, by osoby, które same niczego nie odsłaniają, komentowały moje odsłonięcie. Nie czuję w tym symetrii.

Rzadko komentuję inne blogi. Jeśli coś mnie naprawdę poruszy — napiszę. Jeśli nie — czytam w ciszy. Cisza nie jest dla mnie brakiem zainteresowania. Czasem jest uważnością. Czasem zwykłym przyjęciem czyjejś opowieści bez potrzeby dodawania siebie.

Wyłączenie komentarzy to nie manifest i nie obraza na świat. To ustawienie proporcji.

Wystarczająco dużo rozmawiam w życiu zawodowym.
Tutaj chcę po prostu pisać.

Popularne posty z tego bloga

nocny manifest i znowu mail

-
  W nocy z niedzieli na poniedziałek miałam bardzo wyrazisty sen, że mówię oto: "Jestem zodiakalnym Wodnikiem, numerologiczną piątką. Kocham wolność i swobodę. Uwielbiam być w ruchu, nawet jeśli oznacza to ruch umysłu. Jak kocham, to za to, że ktoś jest, a mój pierwszy partner tego nie rozumiał." *** W poniedziałek ze dwanaście godzin pracy zawodowej, w sumie nawet nie wiem dokładnie ile, bo trochę wieczorem pracowałam w domu aż do skończenia zadanej sobie roboty. Potem tak nabuzowana, że nie mogłam zasnąć. Długo w nocy czytałam "Nieznośną lekkość bytu", aż wreszcie świadomie odłożyłam czytnik, zamknęłam oczy w ciemnościach i czekałam na sen. Dzisiaj, nauczona doświadczeniem, nie brałam roboty z biura na czas wolny do domu - po pierwsze nikt mi za to nie płaci, jest to wyłącznie mój sposób na ograniczanie sobie przepływu głupich myśli o tym, czy L. napisze, że się zmienił i pracuje nad sobą; po drugie - ani jeden klient tego i tak nie doceni; po trzecie - powinnam ...
Read more »

nie myślę o głupotach

-
 Niedzielę zabiłam pracą zawodową, więc nie miałam czasu myśleć o głupotach - co robiłam w sobotę wieczorem, sprawdzając co trochę maila, czy nie przyszła przypadkiem wiadomość od L. Aby nie myśleć o głupotach, mam głębokie postanowienie jak najwięcej czasu wolnego i zawodowego poświęcić audytowanemu klientowi, by tak wygłaskać dane, by nie było obsuwy przy kolejnym audycie. Który mnie czeka za dwa, góra trzy miesiące. Zdaje się też, pojęłam kolejny tajnik zawodu. Pewnie pracowałabym do późnej nocy, ale skończył mi się papier do drukarki. Co w sumie robi dobrze dla snu, bo się nabuzowałam nieźle i znowu przez podniecenie robotą mogłabym zarwać nockę - niewskazane przy moim schorzeniu. *** W nocy zasłabłam w łazience, dawno mi się to nie zdarzyło, ostatnio z dziesięć lat temu. Pewnie przyczyną było to, że wstałam gwałtownie z łóżka i poszłam skorzystać z toalety, najpierw myślałam, że będę rzygać, potem obudziłam się na zimnych kafelkach na podłodze.
Read more »

sobota w łóżku edit.

-
 Sobotę spędzam pod kołdrą z powodu kataru, który urodził się we mnie wczoraj. Łykam paracetamol i witaminę C. Na niedzielę kupiłam sobie bilet na "Hamneta", ale pójdę tylko wtedy, jeśli katar przejdzie. *** W  zeszłym tygodniu obchodziłam urodziny, życzenia telefonicznie złożył nawet eksmąż. Zadzwonił też eksteść życząc przede wszystkim  zdrowia, "bo zdrowie najważniejsze, sama wiesz, bo miałaś problemy". Pomyślałam sobie, że przecież skutki zdrowotne wywołane zachowaniem jego syna odczuwam cały czas i leki będę brać do końca życia, ale nic nie powiedziałam,  wiadomo przecież, że teść jako ojciec zawsze stanie po stronie dziecka. Potem przypomniałam sobie, że w czasie ani jednego pobytu w szpitalu teściowie nigdy nie mnie odwiedzili. Jednak - nie dam się przytłoczeniu myśleniem o przeszłości. Urodziny uczciłam pójściem na pedicure.  Co do przeszłych problemów - oni niech lepiej myślą, że to już za mną bezpowrotnie, niż żeby wiedzieli, że to po prostu remisja. *...
Read more »