zapis myśli z teraz

 Waga ruszyła - po pobycie L. u mnie osiągnęła jak dla mnie punkt krytyczny, bo było już 61 kilo, natomiast w czwartek przed spaniem była już pożądana piątka z przodu. Wczoraj w drodze z biura do domu piękne słońce, akurat jak jechałam alejką wśród drzew i potem koło Warty. Wysłałam na rodzinną grupę, a dziecko zaskoczyło mnie komentarzem. Nie umiałam zasnąć do czwartej nad ranem, więc z nudów przejrzałam konto na Facebooku - usunęłam z niego wszystkie zbędne posty, które kiedyś wyprodukowałam w nadmiernych ilościach, znalazłam przy tym kilka starych zdjęć, które z nostalgią wstawiłam na Instagram. Na dziś biuro mamy zamknięte, ale i tak musze jechać do miasta, bo jedzie do mnie tam kurier z paczką (myślałam, że normalnie będziemy pracować w piątek i nie zamówiłam do paczkomatu), przy okazji odwiedzę cmentarz w mieście. 

  Dziś o pobliskim, byłym wojewódzkim mieście. Otóż wczoraj CBA aresztowało Przewodniczącego Rady Miasta z partii uśmiechniętej i postawiło mu zarzuty korupcyjne, wcześniej w areszcie pół roku przebywał inny radny i wyszedł po wpłaceniu kaucji 400 tysięcy zł, potem zwinięto innego radnego, który (istnieje w mieście plotka, że po przecieku od brata w policji) na kilka godzin przed aresztowaniem ponoć zgubił na wycieczce telefon. W sumie zarzuty postawiono jedenastu innym osobom. U góry afera z działką z KOWR-u, w tle CAMPUS Trzaskowskiego i występ Luny (córki Wielgomasa, nabywcy wspomnianej działki) na Eurowizji.  Jedna wielka klika. Znajomy był świadkiem, jak kłócili się przed kamerami, by potem w lochach Claromontana wspólnie chlać wódę.  Tym bardziej jestem za dwukadencyjnością władz samorządowych. Mnie drażni to, że w kontekście afer pobliskich, miejskich mam pytania od znajomych, czy mój eksmąż jest zamieszany w sprawy. A skąd ja mam to wiedzieć? Czy ...

Postanowiłam odchudzać się na "lodówkę społeczną". Otóż mam taką w pobliżu biura w mieście, jest to lodówka, do której można zanosić jedzenie zdatne do spożycia dla ludzi, którzy na przykład mają problem bezdomności. W poniedziałek zaniosłam tam ciasto, które kupiłam dla L. - ja nie zjadłabym, dziecko też nie; we wtorek - rogaliki, które w biurze przypadły na mnie w "podziale łupów".  L. stwierdził, że mam do niego masę cierpliwości. Tak, nabyłam jej, on jest tak powolny w działaniach, że na początku chciałam chodzić po ścianach, musiałam się nauczyć czekać. Jest za to bardzo słowny, choć czasem zdarza mu się zapomnieć o drobiazgach, które w sumie nie maja żadnego znaczenia.  L. ma cierpliwość do mnie, zważywszy na to, że w pierwszym roku zrywałam z nim trzynaście razy.  Ostatnie dni po wspólnym weekendzie dzwonił do mnie w środku nocy z pytaniem, jak to będzie, kiedy zamieszkamy razem. Odpowiadam zawsze: "Będę Ci ciosać kołki na głowie w kwestii odżywania się...

Dzisiaj rano dostrzegłam, że L. zostawił swoją elektryczną szczoteczkę do zębów w mojej łazience. Mam dwie umywalki w łazience, zostawił przy tej drugiej, więc nie zauważyłam wczoraj. Zapytany o nią, odpowiedział, że odbierze ją sobie przy okazji albo wprowadzi się do mnie, lub do domku holenderskiego, który chcę zbudować na wykarczowanej we wrześniu działce.  Mam wrażenie, że zanim coś zadziewa się w mojej relacji z L., najpierw odpowiedź na jeszcze nieistniejące pytanie dostaję od dziecka w związku z moją zamierzchłą końcówką małżeństwa z eks. Zupełnie tak jakby wszechświat sam podsuwał wcześniej odpowiedzi na pytania i obawy, które są udziałem L. i które niedługo potem on wyraża do mnie.  I nie chodzi o to, że są jakieś napięcia między nami, bo z jego strony to raczej wygląda, jak stare, dobre małżeństwo.  W pracy audyt klienta jakby przechodzi do fazy końcowej, ale nie wiem, czy cieszyć się na to światełko w tunelu, bo już kilka razy się na to cieszyłam, a tu okazywał...

Weekend cudowny. Zadowolone nawet dziecko, bo mama posprzątała i zrobiła obiad nie tylko w sobotę, ale też w niedzielę.  Bo jakoś naładowana pozytywną energią byłam.  Ukochany bardzo ukochany i wszystko, co separowało, odeszło w cień. Jakkolwiek on wie, że moje nastroje falują jak sinusoida. Kocham bardziej, niż zdaję sobie sprawę. Ale ważne dla mnie, że kocham, a  przy tym nie jestem uzależniona. Pięknie się różnimy, nie jesteśmy dwiema połówkami pomarańczy, a osobnymi, całymi owocami. Każde z nas jest całością, a jednocześnie się uzupełniamy. Jestem ciekawa, jak to dalej się potoczy, nie na wszystko mam wpływ i musiałam się z tym pogodzić. Po tym, jak pojechał do siebie, poszłam z dzieckiem na kina na "Lot na kukułczym gniazdem". Wszystko fajnie, rozumiem istotę wciskania jednostki w ramy społeczeństwa, ale nie rozumiem, dlaczego Wódz a końcówce filmu zabija głównego bohatera. Czy oznacza to śmierć jako formę ucieczki od systemu? Po kinie zaproponowałam dziecku wybrany ...

 Tyle mam planów dotyczących prac kurzych w domu, że zaczęłam od śniadania i kąpieli. Chyba jestem behawioralnie uzależniona od jedzenia. Choć L. mówi, że mogłabym przytyć, ja chciałabym mieć wagę, przy której się poznaliśmy (56,5 kg). Mało brakuje, ale właśnie tego "mało" nie umiem się pozbyć. Dziś L. ma u mnie być i cieszę się na to.  Dziecko uświadomiło mnie, wyrażenie "Netflix and chill" dla jego pokolenia oznacza uprawianie seksu, więc lepiej powiedzieć "będziemy oglądać Netfliksa".

 Kończy się zawodowy kołowrotek tego tygodnia, pracowe koleżanki - pracownice klientów zapowiedziały, że nie zadadzą mi żadnej pracy w piątek, żebym musiała o niej myśleć w weekend - w związku z czym mam mocne postanowienie o posprzątaniu sobie biurka. Na razie zaparzyłam kolejną herbatę, wysłałam maile i odpowiedziałam na telefony.  Po uczuciowych dołkach tego tygodnia nadszedł czas na zwyżkę - zastanawiam się, czy ta labilność emocjonalna to wpływ choroby, zdarzeń, znaku zodiaku, czy charakteru. A może niedojrzałość? W każdym razie teraz mogę napisać, że rąbnęłam pięścią w stół i zakomunikowałam, że oczekuję cotygodniowych weekendów razem. Wcześniej mogłam sobie myśleć, że skoro mieszkamy na dwa państwa, to trudniej o widywanie się, ale teraz, kiedy ta przeszkoda ustąpiła (mieszkamy w odległości 80 km) - auta wprawdzie prowadzić nie może, ale kursują pociągi.  Na razie przeprowadziłam wczoraj pełną depilację woskiem (łydki, głębokie bikini) i jak się okazuje, nie pójdą ...

 Kiedy coś cię uwiera, warto czasem walnąć pięścią w stół. Zrobiłam to w życiu prywatnym i zawodowym. Czy będą efekty w tym pierwszym, nie wiem. Wczoraj tragizowałam i płakałam nad swoim życiem uczuciowym, dzisiaj słuchałam trochę Kaśki Sochackiej, już bez wzruszeń, a z lekkim wzruszeniem ramion na tekst "będziemy tylko znać, trochę znać, byle jak". Ale teraz trochę złagodziłam stanowisko i może znowu po prostu będzie "życie na czekanie". (nie jestem gotowa teraz więcej o tym pisać). W tym drugim w efekcie usłyszałam od audytorki swoje imię w wersji zdrobniałej i współczucie (?) (przynajmniej wzmiankę) co do sytuacji z lipcową operacją L. Może też audyt uda się wreszcie skończyć (najwyższa pora).  Teraz farbuję włosy jakimś nowym odcieniem (nie było mojego numeru farby w drogerii). 

 Pierwsza październikowa niedziela, która przywitała mnie słońcem, niebieskim niebem i złotymi liśćmi. Fakt, złote liście są obecne na drzewach i trawie już od jakiegoś czasu, ale z powodu deszczowej pogody brakowało tego zestawienia kolorystycznego, jakie daje słoneczny, październikowy dzień.  Więc po dwóch czarnych kawach oraz wstawieniu zmywarki i pierwszego prania postanowiłam wyjść posprzątać liście w ogrodzie. Zbieranie liści z trawnika odbywam za pomocą kosiarki, więc trawniki poszły szybko, natomiast kąty pod tujami zostawiłam sobie do wygrabienia na czas, gdy już wszystko zleci z drzew. Popołudniem teatr na scenie kameralnej. Sztuka OK, dająca do myślenia, natomiast niby mamy widzów wykształconych w mieście, a wciąż dupą się obracają do twarzy siedzących wchodząc do rzędów, nie wyłączają komórek mimo upomnień (dwa razy w czasie spektaklu telefony zadzwoniły, raz przyszedł SMS), przychodzą nawet w dresach do teatru i adidasach (parę razy byłam świadkiem), niektórzy naw...

 Na spokojnie myślałam sobie wieczorem o rozmowie z młodszym dzieckiem i doszłam do wniosku, że to normalna reakcja na nowy punkt widzenia. Na mój punkt widzenia spraw. Szok.  Zaprzeczenie. Targowanie się. Depresja. Akceptacja. Tymczasem ja przeczytałam na szybko na stronach Instytutu F. Chopina krótki życiorys tego artysty i pierwszy rozdział biografii, którą kupiłam i czytałam piętnaście lat temu. Już drugi dzień miałam wieczorem wyciszony telefon i poszłam sobie spać, zamiast czekać na wieczorną rozmowę z L. Oj, coś czuję, że klapki z oczu mi spadły (choć spadały już od jakiegoś czasu). Nie mam parcia na nic, jest dobrze, jak jest. Ostygłam. A jeszcze dwa tygodnie temu mówiłam mu, że nie potrafię zasnąć bez usłyszenia jego głosu przed nocą.  Po 72-dniowym cyklu dostałam okres, a więc jednak to nie menopauza, tylko efekt odstawienia pigułek. 

 Wczoraj rozmawiałam telefonicznie ze starszym dzieckiem, zahaczyłam o problem, który wynikł w związku z L. (ta prośba o ewentualną zmianę pieluchomajtek). Mówię do dziecka, że gadałam z bratem i brat na to powiedział, że w razie "W" zmieniłby żonie pieluchę. Dziecko na to: "OK, ale twojego dla twojego brata to żona, mają wspólne dzieci." To fakt, zwłaszcza w obliczu tego, że wciąż dzieci L. znam tylko z facebooka. Tym bardziej utwierdziłam się w przekonaniu, że dobrze że w czasie pobytu L. u mnie nie było zbliżeń. Można kogoś potraktować jak przyjaciela, ale bez przesady, nie idźmy w eskimoską gościnność (Eskimosi ponoć udostępniają swoje żony i córki gościom na noc).  Troszkę też boli podejście młodszego dziecka, że tata po rozwodzie był OK-rodzicem, zwłaszcza, że cały ciężar dziennej opieki nad dziećmi spadł na mnie, a eks widywał je cztery dni w miesiącu. Tym bardziej, że eks w ogóle nie zastanawiał się, czy ja w ogóle nadaję się do samodzielnej opieki nad dzieć...

 Oglądam sobie od czasu do czasu transmisje z Koncertu Chopinowskiego, pełna podziwu dla jury, że potrafi dostrzec różnice między barwami fortepianów różnych marek i wykonaniami kilku dziesięciu artystów, ale też myśląc sobie, skąd niby jury wie, jak grać Chopina, skoro żaden z członków nie żył w jego czasach, a o ile mi wiadomo, nie zachowało się żadne oryginalne nagranie jakiegokolwiek utworu tego pianisty. Z drugiej strony pasjami słucham dziewiątej symfonii Beethovena i tak dobrze znam linię melodyczną, że potrafię odróżnić wykonanie od wykonania, głosy, tempo, itd. Mam swoje ulubione wykonania, jak i wyobrażenie, jak to powinno być grane i śpiewane.  Z dzieckiem w czwartek nie kontynuowałam poważnej, środowej rozmowy, mimo że miałabym ochotę, aby miał moje stanowisko względem jego taty jako strony odchodzącej (porzucającej), wiem, że muszę mu zostawić miejsce na własne wnioski. Jakieś on ma, bo nawet doszedł do wniosku, że żal mu obecnej partnerki taty, która pewnie nie z...

Odbyłam ciekawą rozmowę z młodszym synem. Moje dziecko, mimo że młode, ma już dosyć mocno ukształtowane poglądy na życie i sprawy związkowe, i bardziej są to moje poglądy, niż poglądy jego ojca. Szczegółów zdradzić nie chcę, bo obiecałam, że z nikim się nimi nie podzielę, ale mogę powiedzieć, że już jako dziecko połapał się, że była partnerka jego ojca manipuluje dziećmi w kwestii ich wiedzy na temat ich rodzonego ojca, a to, co opowiada mu jego tata na własny temat, trzeba cedzić przez gęste sito prawdy. Ja też się przed synem nieco odsłoniłam, w kwestiach dlaczego wcześniej nie weszłam w żaden związek (temat na osobny wpis) oraz porozwodowych pretensji do siebie, że przed ślubem przez różowe okulary nie dostrzegałam czerwonych flag, jak na przykład fakt, że eks kiedy dopiero był chłopakiem, przyznał mi się, że z poprzednią dziewczyną zerwał okłamując ją, że ma AIDS i dlatego nie może z nią być, zostawił ją z tą wiedzą, a ona ze dwa lata, zanim dowiedziała się prawdy, biegała na badan...

Ukochanego właśnie przed chwilą wsadziłam do pociągu. Mam nadzieję, że przez te kilka dni u mnie doszedł do siebie, chociaż na tyle, że dojedzie do siebie do domu. Ale chłopy to są, jakie są, niby taki chory, ledwo chodzi, a jak mu pokazać kawałek gołego cycka, to zaraz wszystko mu sztywnieje. Przy okazji dowiedziałam się, że ponoć ja też chrapię w nocy. W sumie mimo mojego przerażenia początkową prośbą ukochanego o zakup pampersów dla dorosłych, to nawet nie było tak źle. Jak gadałam krótko z bratem o sytuacji, to on powiedział, że jakby trzeba było, to by żonie pampersy zmieniał. Nawet Lolek coś wczoraj powiedział, że zmienił podejście, gdyby ktoś dodatkowy miał zamieszkać w naszym domu, może dlatego, że niespodziewany pobyt ukochanego nie wpłynął na domowe przyzwyczajenia Lolka.  Klientów w firmie mamy bardzo różnych. Mam m.in klientkę, która nie potrafi sobie zrobić sama elektronicznych przelewów i odebrać maila. Ktoś za nią to zawsze robi. Jakiś czas temu dała mi hasło do pocz...

Patrzę na ukochanego i myślę sobie: singielki żyją dłużej i żonaci mężczyźni statystycznie żyją dłużej.  Jest ziemskim znakiem Byka, ja mam ascendent w Byku i pewnie dlatego, mimo różnych zapatrywań politycznych, generalnie mamy podobny światopogląd. Ja powietrze, myśl, ciągle w ruchu, szybka, on stabilny, powolny jak skała. " i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą".

 Impreza jak impreza, niektórzy się opili, ale generalnie myślę, że zabawa była dobra. Ja wyszłam wcześniej, tłumacząc się pacjentem w domu. Na pewno sala bardzo ładna i smaczne jedzonko.  Moje dzieci zostały, bo miały swoimi samochodami porozwozić pijane towarzystwo. W ogóle to pozowałam do wspólnego zdjęcia z dziećmi i wyglądam przy nich jak malutka kurka, a przecież mam metr siedemdziesiąt wzrostu. Mama bardzo się wzruszyła i miała łzy w oczach.  Z pacjentem nie jest tak źle, bo się do mnie w niedzielę zaczął dobierać, choć twierdzi, że kolana go nadal bolą.  Ja na zaloty odpowiedziałam chłodem: może się rehabilitować u mnie w domu, ale jeśli miałoby dojść do zbliżenia, to tylko u niego na chacie (w polskiej chacie u niego nigdy nie byłam, ale z drugiej strony 90% czasu relacji upłynęło na jego pobycie w Holandii) albo po uprzednim zapoznaniu mnie z jego córkami. Wiem, że to granie seksem, ale albo będę dla niego "miła" i niemiła dla siebie, albo odwrotnie. Genera...

 Sytuacja z L. pod kontrolą. Wprawdzie naszła mnie myśl, czy to nie był wpływ alkoholu bezpośrednio po wyjściu ze szpitala, ale nie. Wczoraj wieczorem przywiozłam go do Laskowa. Na moje szczęście obyło się bez zmiany pieluchy dorosłemu, bez dźwigania. Pacjent mówi, że ma problemy z chodzeniem , bo mu się nogi w szpitalu pod prysznicem rozjechały do szpagatu i się przewrócił. Teraz szykuję się na imprezę rodziców. 

 Takiego zwrotu akcji w życiu się nie spodziewałam. Czwartek mijał spokojnie. Koło trzynastej zadzwonił L., że wypisali go ze szpitala i rzekomo karetką przewieźli do hotelu, bo wciąż nie potrafi chodzić. Mnie się automatycznie włączył "ratownik". Odpowiedziałam, że może dojść do siebie i mnie w domu. Ustaliliśmy najpierw, że przyjadę po niego w piątek rano. Wróciłam więc spokojnie po pracy do domu, obejrzałam seriale, nagle telefon - czy mogę przyjechać jeszcze dziś?  Bez namysłu wsiadłam w auto i pojechałam do Łodzi. W międzyczasie telefon,  żebym w aptece całodobowej kupiła pieluchy dla dorosłych i kaczkę. Dosłownie spierdlałam i zaczęłam sobie wymawiać, po co na to się zgodziłam, w końcu ma trzy córki (przed którymi mnie ukrywa) niech się zajmą schorowanym ojcem.  W końcu sama nie wiem, jaki mamy status, czy to przyjaźń, związek na odległość, situationship, czy po prostu jestem singielką z orbiterem. Wbiłam w nawigacji adres apteki i kontynuowałam podróż. Pieluch...

Mam tak dość hałasu w pracy (w jednym czasie w open spejsie potrafią w jednym czasie rozmawiać przez telefon wszyscy, do tego chodzi niszczarka i bębni rąbanka z RMF ), że kupiłam sobie słuchawki nauszne, by się odciąć. Na szczęście koleżanka, która bez radia nie potrafi pracować, wychodzi z biura do klienta koło jedenastej-dwunastej i wtedy robi się nieco spokojniej (radio nie buczy). Ktoś kiedyś dzwonił do mnie i zapytał, dlaczego mamy taki kurnik w pracy. Do tego nieustanna presja czasu, wszystko ma być na przedwczoraj, zeskanowane okiem i wypluty z ust wynik.  Jak wracam do domu, to nie mam ochoty z nikim gadać - ale zawsze wysłuchuję, co tam tego dnia działo się u syna (wcześniej synów) i on też zawsze pyta, jak mi minął dzień.  Jednocześnie jest to praca, którą mogłam doskonale połączyć z wychowywaniem w pojedynkę dzieci - mogłam przychodzić po zaprowadzeniu ich do przedszkoli i szkół, a potem wyjść wcześniej, by najpierw po jednego jechać na wieś do szkoły, a potem dru...

 Mój wpis z innego bloga Bardzo bym chciala napisac dla Jarmuża jakieś mądre i podtrzymujące na duchu słowa w kwestii córki. Ale do głowy przychodzi mi tylko historia mojego starszego syna. W podstawówce lekki bunt, skończyło się na opinii psychologicznej i niemal rocznej terapii psychologicznej, co było przedmiotem rozmów nie wiem, ale myślę, że na karb złożył się i rozwód, i dojrzewanie, i moja choroba (moje pobyty w szpitalu były obciążeniem dla całej rodziny). Jednocześnie w szóstej klasie zostal laureatem Kangurka matematycznego. W gimnazjum natomiast wagary, miał dojeżdżac gimbusem do innej miejscowości do szkoły - wychodził rano, chował się w krzakach (jak sie potem okazało), jak wychodziłam do pracy, wracał do domu i gral na komputerze. Jak go na tym złapałam (po telefonie od wychowawczyni wyszłam z biura i pojechalam do domu w trakcie dnia pracy), to schował się przede mną pod biurkiem. Jak kończyl gimnazjum, to wychowawczyni stwierdziła, że "taki talent z matematyki zmar...

  Sztuczna inteligencja, jak rzekł mój Loluś po dyskusji z chatem GPT w kwestii "jak zdjąć pokrywę od zbiornika w toalecie marki Cersanit", jednak nie przejmie władzy nad światem - AI wcale nie pomogła, a wręcza zachęcala go do dewastacji przez rozwiązanie siłowe. Tak to wychowywać chłopców bez ojca na co dzień, w warunkach gdzie matka fachowcami lub siłami własnymi ogarnia wszystkie aspekty domowe. Skończyło się na ustnej instrukcji i syn zdobył kolejną odznakę "mlodego harcerza". Ja tymczasem zachciałam nowych dżinsów, zamówiłam osiem par, z czego jedna prawdopodobnie zostanie, a reszta już została zapakowana do odesłania. W sobotę gruba impreza rodzinna na sali pod tytułem "Pięćdziesięciolecie małżenstwa" z moimi rodzicami i siostrą ojca z mężem w rolach głównych. Wraz z bratem rodzonym i bratem ciotecznym fundujemy bohaterom wieczoru wycieczkę do Pragi. Moja bratowa sztuczną inteligencją wygenerowala zdjęcie rodziców, jak gdyby zawsze żyli w zgodzie,...

Całą niedzielę i pół soboty oraz piątek wieczór słuchałam występów uczestników Konkursu Chopinowskiego, nie znam się dobrze, ot tyle, że skończyłam szkołę muzyczną pierwszego stopnia w klasie fortepianu, a że z mojej nauki został mi tylko instrument w domu, więc z mojego punktu widzenia wypadali znakomicie, a komentatorzy mieli jednak swoje odrębne zdania, co wprawiało mnie w zdumienie i podziw, jak wprawne ucho oni muszą posiadać. A to fortepian danej marki ma silne basy, inny pod mocną dłonią nie brzmi dobrze, itd. Mój pełen szacunek.  Jak w tzw. międzyczasie wyszłam z wanny, zadzwoniła mama z pracowym problemem, ale powiedziałam, że dzisiaj jest niedziela, nad problemem zastanowię się jutro. Granice, w firmach rodzinnych, zwłaszcza są bardzo płynne, więc warto je stawiać.  Dieta przez ten czas utrzymana. Nie mam problemu z posiłkami, choć jem codziennie to samo - ale jak pisałam już kiedyś - nie żyję po to, by jeść, lecz jem po to, by żyć. Zresztą Victoria B...

  Dzisiaj przedpołudnie spędzone w biurze, bo sympatyczny pan Franek po zeszłotygodniowym zajściu z akwizytorką od energii montował kamerkę nad domofonem. Teraz mam już weekend, dobrze by było umyć lodówkę i zrobić zakupy spożywcze. Aplikacja przypomniała mi, że powinnam była w czwartek dostać okres, niestety już drugi cykl bez krwawienia - a może już nie ma cykli.  L. miał operację neurochirurgiczną, na szczęście obyło się bez przeszczepu nerwu, polegała na wydobyciu nerwu z zaciskających go blizn. Nerw ponoć regeneruje się w tempie jeden milimetr na dobę, więc na rezultaty trzeba czekać.  Diety się trzymam.

  I oto mam oboje dzieci na studiach. Jak się cieszę, że dobrnęłam do tego etapu.  Teraz mam życie z powrotem dla siebie. Bo kiedy ich ojciec zabierał ich na cztery dni w miesiącu, brakowało miejsca i sposobności, by mieć prywatne życie poza dziećmi. Wszędzie, gdzie bym nie poszła, musiałabym targać ze sobą progeniturę. Jak jeden miał zajęcia dodatkowe w podstawówce, to musieliśmy jechać na nie wszyscy w trójkę. 

Niedziela leniwa i spokojna. Na jodze praktyka ukierunkowana na otwieranie bioder dała mi popalić, aż w poniedziałek bolał mnie tyłek. Oprócz jogi zrobiłam drugą dobrą rzecz: uprzątnęłam krzesło wstydu. Zachęcona krótką nowelką Sylwii Chutnik "Muzeum pamięci" nabyłam kilka jej e-booków. W planach mam też przeczytanie "Traktatu o łuskaniu fasoli". L. kupił mi czerwone Gazelle, w sensie ja wybrałam, on zapłacił. Przez dwa dni udało się jeść zgodnie z wytyczonymi godzinami i założeniami, aczkolwiek nie mogę się powstrzymać z myślami o tym, kiedy wreszcie będę miała coś w ustach.  Gazelki przyszły i są śliczne, tylko zamsz muszę zaimpregnować. Zakupy przez L. dla mnie zaczęły się od tego, że stałam sobie kiedyś w pandemii w sklepie przed marynarką za pięć stów, po krótkim namyśle żartem wysłalam do L. zdjęcie marynarki i zdjęcie metki, i napisałam: "Kochanie, przyślij BLIK-a". Przysłał wtedy. On się deklaruje, że kupi, żebym sobie wybrała, ja czasem albo rzadz...