jak zwykle

 tuż po wpisie o spokojnym dniu pojawił się ktoś, kto wzbudził we mnie emocje.

Otóż przyszła do biura listonoszka - relacje mamy koleżeńskie, zawsze zamienimy słowo (choć jak pisałam, czasami, gdy mam dużo pracy, narzekam, że muszę odbierać korespondencję). Wzięłam do niej listy, zrobiłam jak zwykle kawę i zwierzyłam się, że zerwałam z chłopem, a gwoździem do trumny była wódka. 

A ona uraczyła mnie opowieścią o swoim zięciu, który aktualnie znowu jest w ciągu. Jego żona nie może trzymać żadnego alkoholu w domu, bo znajduje i wypija wszystko. Ona dostaje czasem w charakterze prezentu wino od klientów, trzymała ostatnio wszystko w bagażniku auta, żeby mąż nie znalazł, a jednak znalazł i wychlał. Po tym zdarzeniu córka przywiozła dwie siatki win do rodziców. Szczytem wszystkiego było odcięcie atomizera od butelki perfum Hugo Bossa i wypicie zawartości. Dziewczyna ponoć odstawia właśnie leki psychiatryczne, żeby starać się o dziecko. Męża zgłosiła na przymusowe leczenie.

Choć mi wstyd się przyznać, pierwsza moja myśl o tym, że nie sprowadzę dobrowolnie dzieciom do ich domu pijaka pojawiła się u mnie impulsywnie w wakacje.

I znikła.

Ale chyba krążyła gdzieś w podświadomości, skoro decyzja pojawiła się po pięciu miesiącach. 

Syn mi puścił poniższy filmik, umieszczam go tutaj - do L. nie będę wysyłać, wiem, że go nie zmienię i nie chce być jego terapeutką, zwłaszcza że on problemu nie widział, bo jak twierdził, "nigdy nie prowadził auta po alkoholu".