dzyndzelek

Mam tak luźny dzień, że sfinalizowałam to, o czym myślałam od miesiąca: umówiłam się do fryzjera na dalsze rozjaśnianie włosów. W tym tygodniu daję sobie też zrobić świeże paznokcie i hennę. Nowa ja!

Poza tym czuję się lekko i spokojnie, gdzieś wyparował cały stres związane z relacją z L. Widzę teraz, że nawet sobie nie zdawałam sprawy, w jakim napięciu żyłam. Telefon już nie korci, żeby odblokowywać i sprawdzać na Whatsapp, że się logował o trzeciej w nocy i pijany znowu spał do dwunastej, a o czternastej rozpoczyna dzień. W maju minęło 6 miesięcy od zerwania, od 6 miesięcy ani razu nie wzięłam tabletki na uspokojenie. Dziecko (20 lat) powiedziało, że po prostu wykształciłam sobie nowe nawyki. Obecnie jestem jak emerytki z aktualnej czołówki "Żon Podlasia": "Nam chłopy niepotrzebne. Przywiezie bombonierkę i zaraz by do łóżka wskoczył. Nam seks niepotrzebny. Językiem pogadać, ot co nam zostało"

Oczywiście jestem otwarta na miłość, ale nie chcę by decyzja na związek odbyła się na trzecim spotkaniu z przypadkową osobą z Internetu, która wybiorę de fatco na podstawie zdjęcia. Chcę jak za czasów szkolnych poznawać osobę w codziennych sytuacjach: czy jest pracowity, jak odnosi się do innych niżej postawionych osób, jak reaguje w stresie, jaki ma stosunek do wydatków, jak mówi o innych ludziach, czy jego słowa są spójne z działaniami, itd. Stawiam na poznawanie bez pośpiechu zanim zdecyduję się na sprawy łózkowe. Chcę relacji, ale nowej jakości. Pytanie (retoryczne?): czy ją znajdę w ograniczonych warunkach poznawania nowych osób i w świecie, który non stop przyspiesza? Kobiety średnio w Polsce żyją 82 lata, mam więc jeszcze co najmniej 30 lat życia na niespieszne poszukiwania. Jak będzie, trudno powiedzieć, bo życie lubi weryfikować założenia, ale jestem dobrej myśli.