Droga częściej wędrowana

-

  Jechałam do pracy i nagle w głowie błyskawicznie ułożył mi się plan pracy na ostatni tydzień kwietnia. Czuję, że podołam obowiązkom.

Rano obudziłam się bez budzika po piątej, zeszłam do salonu na kawę. Koło siódmej wyszłam boso do ogrodu, chyba był przymrozek chociaż trawa nie była siwa, bo stopy z zimna mi niemal odpadły. 

Weekend bardzo spokojny, choć w sumie w trakcie poświęciłam niemal całą dniówkę na zagadnienia zawodowe. Trochę prac z chwastami w ogrodzie. Oczywiście joga w niedzielny poranek. 

A teraz do roboty!

Komentarze

Prześlij komentarz

Komentarze są moderowane. Anonimowe komentarze, komentarze osób bez własnych, aktywnych blogów i te, które przez autorkę zostaną uznane za zbyt wścibskie i złośliwe oraz te bez optymizmu, nie będą publikowane.

Popularne posty z tego bloga

weekend

-
Obraz
Od kilku dni kwitną w moim ogrodzie krokusy. Dawno temu posadziłam trzysta cebulek w trawniku, ostały się tylko te pod magnolią. Plany na weekend miałam ambitne - zamierzałam tak wypucować wszystkie dwadzieścia jeden okien, by ujrzeć w nich Jezusa. Plany nie doszły do skutku. Zamiast tego popłynęłam w zakupy - mam wesele córki bliskich sąsiadów za dwa miesiąca. Ustaliliśmy z dzieckiem, że ze względu na względy odpuszczę sobie ulubione na letnie imprezy lniane garnitury i pójdę w sukience. Waham się między seksi kociakiem (ostatnia moja rycząca czterdziestka w tym roku), a naiwną romantyczką. W wersji naiwnej romantyczki można swobodnie jeść i pić, i nie będzie widać wzdęcia brzucha - to zdecydowany plus. I mogłabym założyć biustonosz - nie lubię chodzić bez niego. W seksowym kociaku nie wiadomo, jak wypadną wyglądowo moje pośladki. Na fali shoppingu online zamówiła też kilka bluzek i spódnicę. Obejrzałam świetne dokumenty o shadow writers ("Dokument na zamówienie") i o Michal...
Read more »

mamy po 20 lat

-
Obraz
 Wielkanoc mija mi przy rytmie i melodii piosenki śpiewanej przez Halinę Benedyk. Lato 1987, ja 10 lat, jeszcze PRL-owska telewizja, festiwal w Opolu. Żyjemy "na bogato", bo rodzice w zeszłym roku "dostali" trzypokojowe mieszkanie, mamy z bratem nawet własny pokój. Ta piosenka to nie jest tylko historia o dwudziestolatkach. To jest historia o tym momencie w życiu, kiedy jeszcze wszystko wydaje się możliwe. Kiedy człowiek nie liczy ryzyka, tylko emocje. Kiedy bardziej się czuje niż kalkuluje. Refren zostaje w głowie na lata. Bo to nie jest tylko wspomnienie młodości. To jest przypomnienie, że kiedyś było się odważniejszym, prostszym, bardziej „tu i teraz”. Czuję ostatnio tę radość życia. Oczywiście komuna nie była taka różowa, ostatnio byłam w kinie na "Pod znakiem wrony", rzecz dotyczy stanu wojennego i to był film z gatunku tych przerażających. W mojej ostatniej czterdziestce życia zostańmy jednak przy tematach sprawiających radość. Dziś słońce, niebo nie...
Read more »

dawno, dawno temu

-
Obraz
kiedy jeszcze byliśmy "pełną" rodziną wybieraliśmy się na urodziny do kogoś tam. Mówię do starszego dziecka "Idź z tatą", na co pyta młodsze "A ja z kim będę iszł ?" *** Dzień poświęcony zawodowym rozmowom, potem trochę sprzątałam biurko - ale jeszcze papiery z drugiej połowy do schowania w segregatory. Z okazji urodzin pochodzącego z pobliskiego, byłego wojewódzkiego miasta artysty podkręcałam w sobie wyrzut dopaminy tym oto  jego utworem: Doskonale przy tym skakało mi się w trakcie sprzątania w kuchni rozsypanego przez dziecko cukru. Poza tym rano wyskoczyła mi wiadomość, że w Alejach będziemy pływać gondolami po kanałach jak w Wenecji, do tego zdjęcie robót budowlanych, dopiero po chwili zaskoczyłam, że dzisiaj Prima Aprilis.
Read more »