dobrze, że już weekend edit.

Tydzień zawodowo bardzo intensywny - nie było mnie w pracy pół miesiąca, więc w ciągu pięciu dni roboczych musiałam zrobić, to co zajmuje mi normalnie trzy tygodnie. Terminy i zakres pracy taki sam jak zwykle, a czasu sporo mniej. Ale najważniejsze, że dałam radę i jeszcze poobsługiwałam audyt (który jak się wydaje, ma się ku końcowi). 

Z związku z tym wieczorami nie miałam ochoty na pisanie na blogu, choć podczytywałam inne blogi - a coś się znowu dzieje z bloggerem, bo nie aktualizuje mi listy blogów. 

Środa mnie zaskoczyła, bo dzwonił L., nawet dwa razy, nie odebrałam, bo akurat świętowaliśmy urodziny taty, ale oddzwoniłam. Opowiadał prawie kwadrans, jakie zmiany u niego zachodzą, między innymi że ponoć już trzy miesiące nie pije (syn powiedział na to, że on by zażądał na dowód badań wątrobowych). Rozmowę zakończył miłym gestem: potwierdził, że nadal mogę korzystać z jego Netfliksa i dodatkowo dał mi login do swojego HBO. Tym bardziej to dla mnie miłe, że eksmąż nigdy po rozwodzie nie dał z siebie nic więcej ponad to, co było zapisane wyrokiem sądowym, a i Mr. Big nie był odmienny od eksmęża, wręcz liczył na "odwiedzanie pięterka" po casperingu mojej osoby. W sumie na obecnym etapie jest to dla mnie aż nadto wystarczające: mam bez kłopotu inteligentnego adoratora, którego trzymam na orbicie, dowód adoracji w postaci darmowych dostępów do streamingów i propozycji, że gdybym chciała, to chętnie zapłaci za moje zakupy ciuchowe, a przy tym zupełnie nie muszę się nim zajmować. Nie wiem, czy wspominałam: trzy tygodnie temu zaproponowałam kawę poza okolicznościami biurowi pracownikowi klienta (wiem, wiem, gdzie się mieszka i pracuje tam się ch... nie wojuje), ale nadal pozostaje to bez odzewu; co w sumie sprawiło mi ulgę, bo gdyby znajomość nie wypaliła po pierwszym pozapracowym spotkaniu, to może głupio byłoby dalej mieć z nim kontakt w pracy. 

I na tym kończę próby randkowania w tym roku, dwie randki i trzecia niewypalona, do trzech razy sztuka, a teraz idzie zima i zaszywam się pod kołdrą.

Z Florencji przywiozłam sobie obraz na gołym płótnie, dzisiaj pojechałam zawieźć go do oprawy - wybrałam piękną (czytaj: drogą) ramę, no i płótno potrzebuje blejtramu. Kupno tego obrazu i wybór ramy tylko swoją decyzją to ukoronowanie etapu życia, w który weszłam minioną zimą: wreszcie czuję spokój, coraz lepiej rozpoznaję schematy ludzkich zachowań (w świetle czego po latach wiary w tarota rżę ze śmiechu jak koń na kolejne wymysły youtubowych wróżek), coś wiem o życiu i czuję się z nim dobrze, choć okazuję współczucie tej mnie z minionych 16 lat. Wreszcie żyję bez napięcia w sobie i wiem, skąd to napięcie się wzięło. Nawet odnośnie jednej blogerki, którą do wiosny czytałam, zaczęłam się zastanawiać, kto był w jej parze toksyczny, on sam z siebie, on przez nią, ona z siebie czy ona wskutek niego, sprawa nie jest dla mnie taka oczywista, bo znam wersję tylko jednej strony, a wiadomo, że każdy zawsze widzi samego siebie w lepszym świetle niż pokazuje to spojrzenie obiektywne. W otoczeniu domowym idę za ciosem: odgracam, redekoruję przestrzeń, przestawiam meble, czynię swój mały świat bardziej kolorowym. 

P.S. Obejrzałam pierwszy odcinek netfliksowej "Lalki", wiedziałam, że to ma być wariacja na temat, a nie ekranizacja; różne recenzje czytam, ale najbardziej pasowała do moich odczuć ta, w której autor podsumował tekstem z Budki Suflera "scenarzysta forsę wziął, potem zaczął pić, więc z dialogów wyszło dno, zero, czyli nic". Ja mam jedno słowo: współczesna patologia i prostactwo w kostiumach z epoki. Nie mam ochoty kontynuować. Jest jakaś niespójna, każdy wątek jakby z innej dupy. Może w ostatnim odcinku łączą się w całość, ale to nie na moją delikatność. Natomiast za dwa tygodnie chętnie wybiorę się na "Lalkę" w kinie. I podobała mi się wariacja na temat "Wichrowych wzgórz" w kinowej wersji z tego roku, o dwa nieba lepsze od tego, co Netflix zrobił z "Lalką" i tam absolutnie wiele rzeczy było zachwycających.